-आरती तिवारी                 स्त्री कविताभित्र पस्दिन हेर्छे टाढैबाट, चुपचाप आफ्ना लागि लेखिएका कविता, कविता भएको । समयको सडकमा हिँड्दाहिँड्दै कामको भारीले थिचिएकी ऊ आरामको गोरेटोमा मस्त निदाएर सुस्ताउन चाहन्छे तर कर्तव्यको कोर्राले नीलो डँडाल्नु भएर ... उसलाई फेरि धकेलिदिन्छ त्यही निष्ठुरी चीत्कार भरिएको निर्दयी नीरवतामा । मोहजालमा फसाएर गरिन्छ महँगो भाउमा उसको मुस्कानको व्यापार ऊ महसुस हुनै कहाँ दिन्छे र आफू ठगिएको । बहुरुपी

-विश्व सिग्देल   खुँडा,  खुकुरी, बम, बन्दुक चाहिन सक्छन् लुट्न मानिस तर देश लुट्न यी नभए हुन्छ किनकि देश, लुटेराविरुद्ध उभिँदैन प्रतिरोधमा... कविता वाचन गर्ने कवि मुठ्ठी कसेर, दाह्रा किटेर, काम्दै कविता वाचन गर्दै थिए । कवि नजिकै विशेष अतिथिको आशनमा विराजमान थिए देशका गन्यमान्य नेता । उनका अर्द्धमुदित नयन कविका कविताले पूरा खुलेका थिए ।

-ध्रुवकुमार सापकोटा   तिमी तिमी नै भएर बाँच म मै भएर बाँच्छु   तिमी तिमी नै भएर बाँच म मै भएर बाँच्छु तिमी तिमी हौ म मै हुँ तिम्रो आफ्नै गीत होला आफ्नै प्रीत होला मेरो अलग हुनसक्छ तिमी आफ्नै गीत गाऊ आफ्नै कथा सुनाऊ तिम्रा गीतहरुमा नबाँध तिम्रो कथामा नसमेट मलाई तिमी आफ्नै खुसीमा हाँस आफ्नै डम्फुमा नाच आफ्नै पीडामा रोऊ मेरा आफ्नै खुसी होलान् आफ्नै पीडा होलान् मलाई तिमीमा

  -कमलराज केसी   मुर्कुट्टाको टाउको हुँदैन टाउको नहुनेको दिमाग हुँदैन आँखा हुँदैन कान हुँदैन । रानीमाहुरी घेरिए झैं अन्य माहुरीबाट हरबखत घेरिएको हुन्छ दासहरुबाट मुर्कुट्टा शासक ! दासहरुको जयजयकारमा निमग्न मुर्कुट्टा शासक लेण्डुपे पथको नायक हो । आफूलाई निक्कै शक्तिशाली भन्ठान्छ मुर्कुट्टा शासक आफ्नै भक्तहरुलाई मात्र योग्य देख्छ मुर्कुट्टा शासक मानौं यो देश नै उसको विर्ता हो जसको टाउको हुँदैन टाउको नहुनेको विवेक हुँदैन सहीसलामत दिमाग हुँदैन समदर्शी, दूरदर्शी आँखा हुँदैन न्याय

-पार्वती भट्ट   १ प्रेममा पनि घात हुन्छ, प्रतिघात हुन्छ र पनि मन किन, उसैको आबाद हुन्छ सुनेकी थिएँ मौनतामा पनि त हुन्छ प्रेम जहाँ आँखा आँखाको मिठो संवाद हुन्छ । २ कोही आयो खुब चलायो, धमिलो बनायो प्रेमको शान्त पोखरीमा, खै ! केके खनायो पढाउन त पढायो प्रेमकै पाठशाला खोलेर विडम्बना ! न फकायो प्रेमपूर्वक न मनायो । ३ घरी घरी तिम्रो

-जावेद आलम खान दिल्ली, भारत   तिमीभित्र चुम्बकका पूरै गुण थिए केवल मभित्रको मैन कहिल्यै फलाम बन्न सकेन तान्ने अनेकौं कोसिसमा पग्लिरहेँ आफ्नै आगोमा जलिरहेँ प्रकाशित गरिरहेँ नदीको पानीलाई बाटो देखाइरहेँ माझीलाई बर्सातका रातमा झुप्रोको सानो झ्यालबाट चियाउने बेसुद आँखामा भरिरहेँ आशाको शृङ्गार !   मबाट निस्किएका हरेक कुराको गन्तव्य तिमी नै त थियौ मेरो मुखबाट निस्किएका हरेक शब्दको यात्रा तिमीमै समाप्त हुन्थ्यो मेरो अनुभूति, मेरो विश्वास मेरो कुन्ठा, मेरो पराजय तिमी

-राजकुमार जैन ‘राजन’ राजस्थान, भारत   मरिसकेका कति सम्बन्धलाई बोकिरहेको छु वर्षौँदेखि नातागोतामा फैलिएको विषलाई अमृत बनाउने चाहना लिएर छातीका घाउले सपनामा पनि झस्काउँछन् जब मनको पीडा आँसु बनेर आँखाबाट छल्किन्छ वेदना थकित सास जसरी चल्छ मेरा हरेक अनुभूति, इच्छाको भैरह्यो अग्नि-परीक्षा इष्टमित्रबाट पाएको विषलाई पिउने कोसिस गरेँ सुखको जुन धागो बाँधिएको थियो जीवनमा रेसा रेसा टुक्रिँदै, फुस्किँदै गयो समयसँगै सन्दर्भ पनि बदलियो शून्य बाटो, अँध्यारा दिशा लक्ष्यको मार्ग कठिन हुँदै

-पवन चौहान    किसानले धैर्यका साथ बगाए पसिनाको खोलो चुपचाप आजसम्म कुनै गुनासो नगरी   तिमी हेर्दै जाऊ अब आगो पनि ओकल्ने छन् झुन्ड्याउने छन् उनीहरुको खेतबारी बेच्ने दलाललाई बालीको कम मूल्य तोक्नेलाई काँडैकाँडाको तारमा   छोड्ने छैनन् उनीहरुको खेतबारीमा सिमेन्ट-फ्याक्ट्री रोप्नेलाई खेत बिचको रुख उखल्नेलाई जहाँ मध्यान्हमा केही क्षण सुस्ताउथे उनीहरु आफ्ना गोरुका साथमा   डराउने छैनन् अब नेताका छेउ न टुप्पोका हुकुमसँग कुनै परिणामदेखि हतियारदेखि न कुनै धम्कीदेखि   अब उनीहरुको ताली बजाउने समय आइसक्यो उनीहरुले बुझिसके हत्केलामा भएका भाग्यरेखाको रहस्य त्यसको

-इन्द्र कुमार श्रेष्ठ 'सरित' काम छैन, जिम्मेवारी छैन फुर्सद नै फुर्सद छ तर अरु वेला फुर्सद खोजिहिँड्ने यही मनलाई किन यो फुर्सद मन पर्न छोडेको छ ? मन पखेटा फिँजाएर नील गगनमा उड्न लालायित भएको छ ।   पुग्नुपर्ने गन्तव्य कुनै छैन तैपनि यो घेराबन्दी तोडेर मन स्वतन्त्रताको गीत गाउँदै खोलैखोला, वनपाखा र उद्यान घन्काउन बेसकन छट्पटिएको छ ।   सुत्यो, उठ्यो, खायो, सुत्यो आरामैआरामले

-बाबुराम न्यौपाने 'उत्स' प्यारा ! उमेरको उत्तरार्धमा जीवनका झरिला पातहरु ओइलिँदै गर्दा हृदयको एकान्त कुनामा जतनसाथ पट्याएर राखेका खातका खात प्रेमपत्रबाट तिम्रो एउटा प्रेमपत्र पढ्दै छु अक्षर र शब्द शब्दमा स्पन्दित छ मुटुको धड्कन कलात्मक अक्षरमा उनिएर मगमगाएका छन् प्रेमभावका पुष्पहार !   प्राणप्यारा ! नसाका शिरा शिरामा प्रवाहित भएर पनि सहयात्री बन्ने सौभाग्य समयले लुट्यो यता साथ भएर पनि नीरस नीरस छ जीवन प्यास छ, धीत मर्ने